Tot een paar jaar geleden was fietsen een bezigheid die amper voorkwam op mijn lijstje van bezigheden. Wandelen deed ik alleen tijdens mijn vakantie. De rest van de tijd was ik bezig met werken, huishouden en af en toe vrijwilligerswerk. Dat laatste werd ook steeds minder te weinig energie. Eten bestond uit AVG, aardappelen geschild uit een zakje, groente uit een diepvriesverpakking en vlees, God betere het waar het vandaan kwam.
Dat is lang goed gegaan, totdat ik een burn-out kreeg. Die zag ik, zoals zoveel mensen, niet aankomen. Had ik het maar wel zien aankomen, dan had ik er iets aan kunnen doen. Nu kan ik achteraf alleen maar terugkijken en leren van mijn fouten. Fouten waarvan ik nog steeds op zoek ben wat de oorzaak is geweest. En signalen die ik had moeten herkennen. De maagklachten, de slapeloosheid, de soms plots optredende vermoeidheid enzovoort.
Na mijn herstel zag mijn werkgever het niet meer met me zitten. Treurig, want wat ik had juist geleerd dat de werkverhouding een van de zaken was die parten had gespeeld. Het eindigde in een ontslag met wederzijdse instemming. Ik heb er vrede mee. 2023 was het jaar van de overgang en hoeveel beter voel ik me nu dan aan het begin van dit jaar.
Ik heb eindelijk de rust waar mijn lichaam en geest naar op zoek was. Geen dagelijkse stress van zaken die af moesten, slechts het plezier van schrijven. Nu nog voor een ieder die het wil lezen, maar wellicht kan ik er ook nog een zakcentje aan overhouden.
Voor mijn herstel werd geadviseerd om meer te gaan bewegen. Dit jaar heb ik bijna 3000 kilometer gefietst en ergens tussen 700 en 800 km gewandeld. Er zullen mensen zijn die dit weinig vinden, maar het is waarschijnlijk meer dan dat ik in de 20 jaar voordat ik mijn burn-out kreeg, heb weggetrapt/gewandeld. Eigenlijk nog een wonder dat ik het allemaal zo heb kunnen volhouden.
Het was niet alleen goed voor mijn lichaam en hersenen, ook heb ik mijn woonomgeving een stuk beter leren kennen. 25 jaar reisde ik de wereld rond, niet nadenkend over de milieuschade. Ik zag de meest fantastische bouwwerken, oerwouden, tradities van inheemse stammen en een onderwaterwereld waarvan ik hoop dat 2 generaties verder mensen er ook van kunnen genieten.
Altijd dacht ik dat ik met mijn werk bijdroeg aan het geluk en welzijn van mensen. Daarom deed ik het werk ook. Maar nu ik van de kantlijn de zaken bekijk, begin toch behoorlijk te twijfelen. Soms vraag ik me wel eens af of ik geen bullshit functie had, een baan om alleen maar de regeltjes te kunnen voldoen. Productveiligheid en kwaliteit zijn vast belangrijk, maar wordt het ook niet te belangrijk gemaakt?
Het afgelopen jaar was een jaar van meer vrijheid, meer bewegen en ook nog gezonder eten. Ik eet nu bijna vers van het land, zoveel mogelijk biologisch. Ik rook niet meer, alcohol drink ik nog maar uitermate zelden en mijn wekker wordt ook nog maar zelden gezet. Eigenlijk de goede voornemens die ik altijd deed, maar nooit werden uitgevoerd. Nu zijn ze noodgedwongen toch zijn uitgevoerd.
Ik wens dan ook dat uw goede voornemens voor u en anderen uit mogen komen. Het maakt niet uit of je ze nu maakt of over een paar maanden. Het zal u zeker helpen. En laat het een goed voornemen zijn en geen noodmaatregel zoals het bij mij was.
Een prettig 2024.
